Ograniczenia prawa do bycia zapomnianym.

Jednym z największych zmian wprowadzonych przez RODO jest uregulowanie prawa do usunięcia danych („prawo do bycia zapomnianym”). Art. 17 RODO stanowi, że osoba, której dane dotyczą, ma prawo żądania od administratora niezwłocznego usunięcia dotyczących jej danych osobowych, a administrator ma obowiązek bez zbędnej zwłoki usunąć dane osobowe, jeżeli zachodzi jedna z następujących okoliczności:

a) dane osobowe nie są już niezbędne do celów, w których zostały zebrane lub w inny sposób przetwarzane;

b) osoba, której dane dotyczą, cofnęła zgodę, na której opiera się przetwarzanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) lub art. 9 ust. 2 lit. a), i nie ma innej podstawy prawnej przetwarzania;

c) osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania i nie występują nadrzędne prawnie uzasadnione podstawy przetwarzania lub osoba, której dane dotyczą, wnosi sprzeciw na mocy art. 21 ust. 2 wobec przetwarzania;

d) dane osobowe były przetwarzane niezgodnie z prawem;

e) dane osobowe muszą zostać usunięte w celu wywiązania się z obowiązku prawnego przewidzianego w prawie Unii lub prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator;

f) dane osobowe zostały zebrane w związku z oferowaniem usług społeczeństwa informacyjnego, o których mowa w art. 8 ust. 1.

Przepis ten jednak nie ustanawia prawa o charakterze bezwzględnym. Nie ma on zastosowania w zakresie w jakim przetwarzanie jest niezbędne:

a) do korzystania z prawa do wolności wypowiedzi i informacji;

b) do wywiązania się z prawnego obowiązku wymagającego przetwarzania na mocy prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, lub do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi;

c) z uwagi na względy interesu publicznego w dziedzinie zdrowia publicznego zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. h) oraz i) i art. 9 ust. 3;

d) do celów archiwalnych w interesie publicznym, do celów badań naukowych lub historycznych lub do celów statystycznych zgodnie z art. 89 ust. 1, o ile prawdopodobne jest, że prawo, o którym mowa w ust. 1, uniemożliwi lub poważnie utrudni realizację celów takiego przetwarzania; lub

e) do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń.

Co one oznaczają?

Po pierwsze art. 17 ust. 3 lit b RODO wyklucza prawo do bycia zapomnianym w przypadku przetwarzania danych osobowych kadrowych. Przetwarzanie takich danych jest bowiem niezbędne  do wywiązania się z prawnego obowiązku wymagającego przetwarzania na mocy prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, któremu podlega administrator.

Po drugie, prawo do bycia zapomnianym nie dotyczy administracji publicznej w ramach sprawowania władzy publicznej.

Po trzecie wreszcie, zwrócić należy uwagę, że art. 17 ust. 3 lit. e RODO zwalnia z obowiązku usunięcia danych w zakresie w jakim przetwarzanie jest niezbędne do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń. Wydaje się, że ten przepis daje możliwość, aby nie usuwać danych mimo stosowanego żądania pochodzącego od osoby, której dane dotyczą tak długo jak mogą być przydatne w celach gwarancyjnych, reklamacyjnych lub do czasu przedawnienia roszczeń. Konstrukcja przepisu („do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń”) wskazuje, że objęto nim zarówno elementy ofensywne (ustalenie, dochodzenie roszczeń) jak również defensywne (obrona roszczeń).

Znajomość tego wyjątku może okazać się przydatne przy przetwarzaniu danych klientów, w celach marketingowych oraz przetwarzaniu danych z monitoringu.

z poważaniem,
Tomasz Cygan

Napisz komentarz/zapytanie

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

four × two =